*Serce Jezusa szkołą miłości — ks. Jan Badeni*
Umiłowawszy swoje, do końca je umiłował. Jan XIII, 1
Pan Jezus nie zadowolił się tem, że zstąpił dla nas na ziemię; nawet się tem nie zadowolił, że pozostaje z nami w Najśw. Sakramencie, karmi nas swem Ciałem. Jeszcze w szeregu wieków, w miarę potrzeb, coraz to nowe tajemnice miłosierdzia swego otwiera, orędowników zsyła, nowemi środkami serca krzepi, do nieba wznosi. Tak błędy i herezye zwalcza męstwem męczenników, pokutą pustelników, inne ubóstwem świętych; owoc Dominików, Ignacych, nabożeństwem Salezy uświęconych, gdy coraz większa oziębłość mrozić poczęła chrześcijan, gdy w miarę tej rosnącej oziębłości wziął zaczął nawet kult ciała i rozumu ludzkiego — Jezus, umiłowawszy swoje do końca, daje najwyższy dowód miłości własnego Serca. Nabożeństwo do tego Serca Bożego dziś na całym świecie przez Boga rozkrzewione. A czem jest to Serce, jakie tajemnice się w niem mieszczą? Pokazał nam je Chrystus w tym obrazie, który, Błogosławionej Małgorzacie objawiony, dziś jest czczony na ołtarzach naszych, w sercach naszych jest wyryty (Miana w Krakowie u Wizytek 1893 r.). Patrzmy na Serce Jezusowe. Z rany ogień się dobywa: to ogień miłości, co, świecąc i paląc, lekarstwem ma być na oziębłość serc naszych. Cierń otacza Je dokoła: to Jezus uczy nas, jak być pokornymi sercem, to lekarstwo na pychę naszą. Krzyż w płomieniach się wznosi: to Jezus uczy nas, jak cierpieć dla Boga, ciało podbijać. To serce płomieńmi buchające, cierńmi opasane, uwieńczone krzyżem, jest dziś dla nas wśród pustyni tego Świata tym wężem zbawczym, wysoko zawieszonym, przed obliczem ludu całego, na którego kto patrzy, ten z niemocy swej wywiedzion jest. O patrzmy, o uczmy się, patrząc na to Serce Boże, co w Niem mamy, a czego sercom naszym potrzeba.
1. Ogień z Serca tego się dobywa, wskazując, że ma przymioty ognia: Świeci i pali. Świeci, bo to ta jasność Boża wszystkie narody oświecająca; to ta księga, w której wyczytać możemy, co piękne, czego pragnąć, co czuć powinniśmy, jak serca nasze ukształcić, aby Bogu miłe były. Czytajmy w tej księdze, a wyczytamy w niej nieskończoną dla nas miłość Jezusa, cichość, pokorę; wyczytamy, jakie uczucia to Serce ożywiają: żarliwość o chwałę Bożą: *Zawziętna miłość domu twego mię gryzła* (Ps. LXVIII, 10), gorliwość o zbawienie dusz ludzkich; pragnienie najściślejszego połączenia się z ludźmi: *Pożądaniem pożądałem pożywać tej Paschy z wami* (Łuk. XXII, 15).
Czytajmy, a patrząc w to Światło, zbliżając się do niego, żar jego poczujemy. *Przyszedłem puścić ogień na ziemię* (Łuk. XII, 49). Rzucił Jezus ogień miłości; z miłości na Świat przyszedł, na śmierć poszedł, miłości pełne to Serce Kościołem św. rządzi; miłością przeniknione całe prawo nowe; o miłości wszystkie Sakramenta, cały Świat i przyrodzony i nadprzyrodzony mówi: z miłości, z Serca Boga mego wszystkie łaski popłynęły... Jakże tym ogniem się nie zapalić!?
2. Jeżeli ten ogień Boży oświeci nas i zapali, wtedy zrozumiemy i pokochamy ciernie i krzyż. Opasane Serce Jezusowe cierniami, jakby protestem przeciw wszystkim myślom pysznym, próżnym, zarozumiałym, które w naszych sercach się gnieżdżą. Porównajmy nasze serce z Jezusowem. Ono ciche i pokorne w Betleem, w ucieczce do Egiptu, w Nazarecie; ciche i pokorne na owej górze, na której uczy: błogosławieni ubodzy duchem, cisi, płaczący; ciche i pokorne na tej innej górze, na Golgocie, gdy bluźnierstwa, jęki, szyderstwa wokoło się rozlegają; ciche i pokorne na ołtarzach naszych w Najśw. Sakramencie, gdy często nową na nich Golgotę serca nasze Mu gotują.
A serca nasze? Czy to nie serca Adama i Ewy, co bogami być chcą; serca Saula i Amana, zawiścią pałające, że innym się lepiej dzieje; serce Goliata, ufne w moc swoją, wszystkie pokusy do walki śmiało wyzywające, i za karę kamyczkiem Dawidowym pobite; serce Judasza, pragnące błyszczeć pieniądzmi, choćby za krew Jezusową nabytymi? Ciernie na naszem sercu — ale czy takie same, jak na Sercu Jezusowem?
3. Nad cierniami krzyż zatknięty, rodzący się z płomieni miłości. Tak Jezus umiłował Świat, że, aby nas nauczyć, czem jest cierpienie, i jaka dzisiaj dla nas jego wartość, od Betleemu do Golgoty niósł krzyż ciężki, zawisł na krzyżu nagi i opuszczony; przebywa w Najśw. Sakramencie niby na krzyżu nagi i opuszczony. *Chcesz iść za mną*, woła Jezus, *weź krzyż! Chcesz iść za mną*, woła Świat, *wygodami się otocz, o ciele tylko myśl, ciało za Boga miej.* Krzyż, pieczęć wybranych, zabezpieczenie zbawienia, znak Kościoła prawdziwego, chwała nasza! Czy w sercach naszych jest ta miłość krzyża Chrystusowego? Jeśli kochamy krzyż — nie od świata nam dany, lecz przez Chrystusa — znak, że jest w nas miłość Boża.
Patrzmy, uczmy się od Serca Jezusowego, czego nam potrzeba: miłości — miłości Boga, wzgardy i krzyża. Miłością swą zapal nas Jezu, przyodziej uczuciami, opasz serce cierniami, zatknij krzyż i godło zbawienia — naucz pokory i cierpienia, daj je pokochać, dla miłości Twej, któryś do końca nas umiłował.
»O Serce Jezusowe, Serce najczystsze, ołtarzu świętości, oczyść plugawe serce moje, tylu grzechami zarażone! Oddal oziębłość tak Ci wstrętną, a nowego ducha wlej, wlej ducha żarliwości! O Serce ciche, Serce najpokorniejsze, Serce pełne dobroci, ukształć serce moje wedle Serca Twego, a ogień miłości twej zapal!« Amen.
*— ks. Jan Badeni*