Gdy nie umiem wybaczyć

Msza Święta jest kulminacją adoracji ludu — każde serce uczestniczy we wspólnym akcie ofiary, który jednoczy wszystkich w hołdzie złożonym Bogu. Miłość bliźniego jest probierzem i zarazem środkiem wzrastania w miłości Boga: dawanie z siebie rozpycha serce, otwierając je na łaskę Bożą. Miłosierdzie wobec potrzebujących zakrywa grzechy przez nawrócenie serca i gotowość do Bożego przebaczenia.

„Miłość zakrywa mnóstwo grzechów”

Skarga diagnozuje niezgodę domową jako drugą chorobę Rzeczypospolitej i wskazuje jej źródła: herezje, lekceważenie władzy królewskiej, chciwość, zazdrość i obłuda. Poprzez analogię ciała ludzkiego i muzyki harmonicznej przekonuje, że różność stanów nie wyklucza jedności, gdy każdy zna swoje miejsce i jeden drugiemu ustępuje.

„Proszę was, bracia, przez imię Pana naszego, Jezu Chrysta, abyście wszyscy jedno mówili, a nie było miedzy wami odszczepieństwa i rozerwania.”

Kazanie wygłoszone na triduum dziękczynnym za zniesienie Kościoła anglikańskiego w Irlandii. Burke wyjaśnia, że katolicka radość z tego aktu wypływa z miłości Boga i bliźniego, a nie z zemsty, i szczegółowo dokumentuje trzysta lat prześladowań (straceni biskupi, kapłani, konfiskaty, plan Cromwella wytępienia narodu), by pokazać ogrom przebaczenia, którego Kościół udziela. Kazanie kończy nadzieją na przyszłą jedność religijną Irlandii.

„Zemsta — głęboko zakorzeniona, przemyślana zemsta — zemsta rozpamiętująca popełnioną krzywdę i oczekująca jedynie właściwej chwili, by ją pomsić — nie jest to duch Chrystusa ani oblubienicy Chrystusa, świętego Kościoła Katolickiego.”

Kazanie na święto Barnaby rozważa problem tolerancji wobec błędu religijnego. Newman odróżnia chrześcijańską miłość bliźniego od fałszywej tolerancji, która rezygnuje z prawdy. Barnaba był człowiekiem dobrym i pełnym Ducha Świętego — jego postawa łączyła żarliwość prawdy z miłością.

„Był to człowiek dobry i pełen Ducha Świętego i wiary.”