Relacje, samotność, przebaczenie
Gdy ktoś mnie skrzywdził
3 kazań mówi do tej sytuacji.
Zbiór trzech listów z 1902–1903: relacja z pielgrzymki do Leona XIII i jej owoce, apel o uspokojenie podczas strajku rolnego oraz obszerna rozprawa o kwestii społecznej. Arcybiskup diagnozuje źródła zamętu (liberalizm, bezbożność) i krytykuje socjalizm, przedstawiając naukę Kościoła jako jedyne trwałe lekarstwo – sprawiedliwość i miłość chrześcijańską opartą na prawie Bożym.
„Jezus widzi Was... i znowu powtarza przez usta Swojego Zastępcy na ziemi, przez Papieża: Żal mi tego ludu!”
Kazanie o roli prawa w Rzeczypospolitej: Skarga wykłada hierarchię praw (Boskie, kościelne, królewskie) i wskazuje konkretne złe prawa polskie — zniesienie egzekucji sądów duchownych (1563) i konfederację warszawską (1573) — jako źródło herezji, łupiestwa kościołów i bezkary zbrodniarzy. Wzywa do usunięcia niesprawiedliwych ustaw.
„Biada tym, którzy stawią prawa nieprawe i, pisząc, niesprawiedliwość piszą, aby ucisnęli ubogie na sądach i gwałt czynili w sprawie podłych ludu mego.”
Skarga diagnozuje niezgodę domową jako drugą chorobę Rzeczypospolitej i wskazuje jej źródła: herezje, lekceważenie władzy królewskiej, chciwość, zazdrość i obłuda. Poprzez analogię ciała ludzkiego i muzyki harmonicznej przekonuje, że różność stanów nie wyklucza jedności, gdy każdy zna swoje miejsce i jeden drugiemu ustępuje.
„Proszę was, bracia, przez imię Pana naszego, Jezu Chrysta, abyście wszyscy jedno mówili, a nie było miedzy wami odszczepieństwa i rozerwania.”