Gdy walczę z pokusą albo nałogiem

Dwa cykle kazań: cztery wykładające zasadę sakramentalną (świat, Wcielenie i religia chrześcijańska jako wzajemnie przenikające się warstwy duchowe i materialne, wymagające właściwych dyspozycji), oraz dwa o Mocnym i Mocniejszym — analizujące personalność i metody diabła oraz Chrystusa jako jedyną ucieczkę przez sakramentalne zjednoczenie. Wydawca dołącza uwagi o rozbieżnościach z doktryną anglikańską.

„Prawda jest taka, że świat jest sakramentalny; istnieje świat duchowy i nie jest on oddzielony, lecz ściśle powiązany.”

Kazanie antyalkoholowe wygłoszone w australijskich tawernach; Ullathorne opisuje mechanizm narastania nałogu pijaństwa, jego skutki dla ciała, rodziny i duszy. Opierając się na Chryzostomie, ukazuje drogę wyjścia: uznanie grzechu, skrucha i korzystanie z sakramentów. Skierowane do mężczyzn zmagających się z uzależnieniem.

„Pijaństwo jest nałogiem, który im bardziej mu dogadzamy, tym bardziej podniebienie słabnie i marnieje, im mniej apetyt cieszy się z nasycenia, tym bardziej łaknie.”

Kazanie kontynuuje temat syna marnotrawnego, skupiając się na hazardzie jako grzechu społecznym trawiącym angielskie towarzystwo — od salonów Mayfair po ulice East Endu. Vaughan analizuje naturę hazardu, odróżniając jego umiarkowane uprawianie od nałogu prowadzącego do ruiny, i kończy gorącym wezwaniem do nawrócenia skierowanym do wszystkich, którzy trwonią swoje dobra. Powrót do Ojca jest zawsze możliwy — nigdy nie jest za późno.

„Zatrzymajcie się na chwilę i policzcie, jeśli możecie, godziny cennego czasu zmarnowanego w grze; tak, czas na nią poświęcony, pieniądze w nią rzucone, namiętności przez nią wyzwolone, wady przez nią wywoływane, kłótnie z niej wyrastające, bogactwo przez nią utracone;”

Cztery kazania wielkopiątkowe w katedrze w Lincoln o Krzyżu jako sile przyciągającej przez objawienie niewinności i grzechu, jako zgorszeniu żądającym pokory, jako wzorze posłuszeństwa woli i wreszcie jako źródle mocy przez Eucharystię. Komunia jest darem Ukrzyżowanego — całym Chrystusem wlewanym w duszę.

„Powszechne doświadczenie, że Krzyż przyciąga jak nic innego.”

Vaughan zestawia trzy ewangeliczne obrazy kobiet-grzesznic — jawnogrzesznicę z Ewangelii Jana, Samarytankę i Magdalenę — jako dowody nieskończonego miłosierdzia Chrystusa wobec tych, którzy szczerze żałują. Kaznodzieja ostrzega przed wpływem środowiska na młodą kobietę z wyższych sfer, która bez religijnego wychowania nie ma siły, by oprzeć się pokusom, i może skończyć samobójstwem. Jedyną mocą zdolną odmienić życie grzesznika jest osobowe spotkanie z Jezusem Chrystusem.

„Wzywać grzeszników do nawrócenia, przywodzić ich z ciemności nocy na słoneczny blask swej obecności — oto właśnie sens wielkiej tajemnicy Wcielenia.”