Gdy cierpię i nie rozumiem po co

Dyskurs XVI to wielkopostna medytacja o duchowych cierpieniach Chrystusa w Ogrójcu — Newman tłumaczy, że Jezus świadomie i dobrowolnie otworzył swą duszę na pełen ciężar wszystkich grzechów świata, cierpiąc bardziej niż ktokolwiek, bo jako Bóg z pełnym, nierozproszonym postrzeżeniem bólu. Dyskursy XVII–XVIII uzasadniają chwały Maryi jako niezbędne dla wyznania Wcielenia: tytuł Theotokos jest tarczą przeciw wszelkiej chrystologicznej herezji. Cześć Matki i cześć Syna idą nierozłącznie razem.

„Grzech jest dla nas rzeczą łatwą; mało o nim myślimy; nie pojmujemy, jak Stwórca może o nim myśleć wiele;”

Newman tłumaczy, dlaczego Pismo Święte skupia się na cierpieniu, marności i ciemnej stronie życia: jest to miłosierny dar Boży, który ostrzega nas wcześniej przed złudzeniami i pozwala uniknąć bólu rozczarowania. Człowiek, który nie nauczył się z Biblii, że świat jest marnością, przekona się o tym przez gorzkie doświadczenie; a kto zna tę prawdę zawczasu, może używać świata bez przywiązywania doń serca. Chrześcijański spokój wobec przemijania jest owocem tej biblijnej mądrości, nie smutku ani ucieczki.

„Wielce nam potrzeba (powiadam) usłyszeć, że ten świat jest — wbrew pozorom i częściowym wyjątkom — światem ciemnym; bo inaczej będziemy zmuszeni przekonać się o tym smutnym doświadczeniem — a prędzej czy później musimy się o tym przekonać.”

Pięć kazań niedzielnych (Spanish Place, czerwiec 1912) o rysach religii chrześcijańskiej: tajemnicy (jako potwierdzeniu Objawienia, nie argumencie przeciw niemu), miłości (czyn i prawda, nie sentyment), cierpieniu (znaku autentycznej religii, lecz tylko tego właściwego rodzaju), wyzwoleniu (eschatologicznym celu całego stworzenia) i wewnętrznym Chrystusie (centrum duszy jako Miejscu Najświętszym). Benson łączy doktrynę z ascezą i eschatologią w spójną wizję.

„— Tajemnica zatem nie jest argumentem przeciw, lecz za…”

Kazanie na Zaślubiny Najśw. Panny Maryi ukazuje Ją jako wzór dla dusz żyjących w świecie: służy Bogu przez modlitwę, pracę i apostolstwo, a przy tym doskonale spełnia obowiązki małżeńskie i rodzinne. Pelczar pokazuje, że nawet cierpienie i codzienny trud stają się dla Maryi drogą uświęcenia, i wzywa słuchaczy, by własne obowiązki — domowe, zawodowe i społeczne — spełniali "w duchu Chrystusowym". Kazanie kończy zachęta, by wzorując się na Maryi łączyć pracę ze służbą Bożą i miłosierdziem.

„służyć Bogu znaczy królować. --- Najśw.”

Kazanie na rozpoczęcie nabożeństwa majowego omawia historię i cel kultu maryjnego w Kościele, od pierwszych liturgii i soborów po nabożeństwo majowe ustanowione w XIX w. jako lekarstwo na kryzys wiary po rewolucji francuskiej. Pelczar dowodzi, że Bóg od wieków wymaga czci Maryi jako Bogarodzicy, Królowej nieba i ziemi, i że ta cześć przynosi Kościołowi i każdej duszy błogosławione owoce. Maj jest porą odrodzenia duchowego, a nabożeństwo to zachęta do modlitwy, nawrócenia i gorliwości.

„j Kościół: *Ciesz się, Maryo, wszystkie kacerstwa zniszczyłaś Ty sama.* Do”

Kazanie na święto Najśw. Panny Maryi Pocieszenia pokazuje Maryę jako przyczynę radości, gdyż dała światu Chrystusa — Prawdę, Drogę i Żywot. Pelczar wykłada, że Marya wyprasza wiarę dla pogan i niedowiarków, mądrość nadprzyrodzoną dla wierzących, pociechę dla strapionych na drodze życia, a przez Komunię świętą daje nam Chrystusa jako żywot Boski. Kazanie jest zaproszeniem do szukania w Maryi światła, pociechy i siły na każdym etapie drogi duchowej.

„cokolwiek wzięliśmy od Chrystusa Pana, wszystko to zawdzięczamy pośrednio Najświętszej Jego Matce.”