Gdy chcę podziękować i uwielbić

List jubileuszowy z okazji 50-lecia definicji dogmatu Niepokalanego Poczęcia, systematycznie wykładający tytuły czci Maryi: Jej Boskie Macierzyństwo, wieczne dziewictwo, pełnię łaski, Niepokalane Poczęcie, wolność od grzechów uczynkowych, udział w odkupieniu i Wniebowzięcie. Arcybiskup wpisuje pobożność maryjną w historię narodu polskiego i zapowiada Kongres Maryjański we Lwowie.

„Ja jestem Niepokalane Poczęcie!”

Eucharystyczna Obecność Chrystusa jest jak wielkie światło wzniesione w świecie, przyciągające serca ku Bogu ponad wszelkie inne środki łaski. Adoracja jest naturalną odpowiedzią stworzenia na Boga, lecz wymaga podtrzymywania przez wysiłek woli; Najświętszy Sakrament czyni ją nieporównanie łatwiejszą i bardziej intensywną. Ofiara eucharystyczna jest najwyższym aktem publicznego hołdu, w którym każde serce jednoczy się z Sercem Chrystusa w jednym wielkim holocauście przed tronem Wiecznego.

„Można powiedzieć, nie narażając się na zarzut przesady, że nie ma nic na ziemi, co by ogólnie biorąc tak potężnie przyciągało serce ludzi do Boga, jak wielka tajemnica Eucharystii.”

Ks. Stefan Bratkowski opisuje tryumfalną procesję narodu polskiego podążającego za Chrystusem w Eucharystii jako wyraz hołdu, wdzięczności i nadziei. Wzywa do złożenia Sercu Jezusowemu wszystkich trosk, bólów i nadziei narodu. Tekst ma charakter eucharystyczno-narodowego dziękczynienia połączonego z ufnością.

„Pochylmy, najmilsi moi, nietylko kolana i skronie nasze, ale dusze i serca »Przed tak Wielkim Sakramentem«, złóżmy w to Serce Najśw. dla nas otwarte nasze życie, walki, prace, bóle, nadzieje — nasze rodziny, dzieci i kraj nasz ukochany”

Kazanie na poświęcenie kamienia węgielnego kościoła; Ullathorne łączy historię budownictwa sakralnego (Świątynia Salomona, katedry średniowieczne) z katechezą o istocie budynku kościelnego jako domu Bożego i wspólnoty wiernych. Wzywa do wierności w życiu sakramentalnym na miarę wznoszonej świątyni.

„Jakże święty jest dom Boży, gdy wzniesiony pobożnością ludu i spójony jego modlitwami; kamienie jego są darem wiary; ich układ — wyrazem ich karności; ich spoistość — jednością ich ducha.”

Sprawozdanie z pielgrzymki do Piusa X, zawierające tekst hołdowniczego orędzia delegacji polskiej i odpowiedź Papieża. Arcybiskup przytacza słowa Piusa X pochwalające stałość polskiej wiary i oczekujące jej dalszego świadectwa, przekazuje błogosławieństwo apostolskie całej archidiecezji i wzywa do wierności Stolicy Apostolskiej wyrażonej w czynie.

„Naród polski nigdy nie był dla Stolicy Świętej krzyżem, jeno pociechą — więc i na przyszłość tylko radością napełniać będzie serce Papieży.”

List pasterski z okazji Kongresu Maryjańskiego we Lwowie, zawierający kazanie o godności Maryi w chrześcijaństwie i historii polskiego narodu oraz tekst odnowionych Ślubów Jana Kazimierza. Arcybiskup obszernie wykłada teologię macierzyństwa Bożego i duchowego macierzyństwa Maryi, a następnie ukazuje jej rolę w dziejach Polski, wzywając wszystkie stany do odnowienia przyrzeczeń wierności Chrystusowi i obrony ludu roboczego.

„Chrystusa i Maryę, matkę i Syna, sam Bóg złączył ściśle i nieodmiennie we wspólności życia i w czci wspólnej — a co Bóg złączył, człowiek niechaj nie rozłącza!”

Pierwszy list pasterski kard. Hlonda do diecezjan Śląska, ogłoszony w dniu objęcia zarządu Administracji Apostolskiej w grudniu 1922 roku. Arcypasterz zapowiada program duszpasterski pod hasłem „Daj mi dusze”, wzywa duchowieństwo i lud do wspólnej pracy nad odbudową życia kościelnego. List kończy błogosławieństwem dla całego Śląska u progu Bożego Narodzenia.

„A więc zadaniem mojem będzie prowadzić was drogę wiary i cnoty do Boga, do nieba, utwierdzając, krzepiąc, oświecając, podnosząc, ratując.”

List pasterski wyjaśniający podstawy teologiczne i prawne majątku kościelnego oraz ogłaszający reformę zarządu finansami parafii. Hlond znosi przymusowe podatki kościelne i wprowadza dobrowolną Daninę Parafjalną opartą na wierze i sumieniu parafian, a nie na przymusie prawnym; powołuje też Rady Parafjalne. List łączy troskę praktyczną z refleksją o Kościele jako instytucji zakorzenionej w doczesności, lecz dążącej do celów duchowych.

„Dacie z przekonania i sumienia. Dacie z uczucia religijnego, z wewnętrznego nakazu wiary, z intencją by ofiarą ze swego mienia Boga uczcić i przyczynić się do Jego chwały.”

Newman wywodzi z tekstu o Bogu Abrahama argument za zmartwychwstaniem ciał: Bóg jest Bogiem całego człowieka — duszy i ciała razem — a Eucharystia jest zaczynem życia wiecznego wszczepianym w nasze ciała, które tym samym stają się świątyniami przeznaczonymi do zmartwychwstania. Ciała chrześcijan są święte, zasługują na cześć i winniśmy je chronić przed wszelką nieczystością. Grób jest miejscem spoczynku, nie unicestwienia; ciało śpi, czekając na Dzień Ostateczny.

„Chleb podtrzymuje nas w tym doczesnym życiu; chleb poświęcony jest środkiem wiecznej mocy dla duszy i ciała.”

Ks. Karol Antoniewicz ukazuje Serce Pana Jezusa utajone w Najświętszym Sakramencie jako źródło pocieszenia i miłości, wzywając do wzajemności miłości i do wynagrodzenia za oziębiałość. Zadaje pytania: czego szukamy u świata, a co możemy znaleźć u Jezusa w Eucharystii. Kieruje do dusz oziębłych i szukających prawdziwej pociechy.

„Oto, czem jest dla nas to Serce drogie w tym Sakramencie. Pytam wszystkich, którzy szukali pociechy u świata, co oni znaleźli? — pytam tego, który u Jezusa szukał pociechy, czy nie odszedł pocieszony?”

Ks. Franciszek Eberhard opisuje ból Serca Jezusowego spowodowany ludzką niewdzięcznością, świętokradztwami i oziębiałością, wzywając do wynagrodzenia za zniewagi. Cytuje objawienie Serca Jezusowego Małgorzacie Alacoque jako fundament nabożeństwa wynagradzającego. Adresowany do tych, którzy czują ciężar własnej niewdzięczności wobec Boga.

„Oto Serce, które ludzi tak bardzo ukochało, iż niczego nie szczędziło, aż do wyniszczenia siebie, by im dowieść mogło swojej dla nich miłości — od największej zaś z nich liczby same tylko odbieram niewdzięczności, oziębłości, wzgardy i świętokradztwa”

Kazanie omawia cel uroczystości Najświętszego Serca: wynagrodzenie za ludzką niewdzięczność wobec miłości Chrystusa objawionej w całym Jego życiu i w Eucharystii. Wzywa do udziału we Mszy, przyjmowania Komunii i publicznego wyznawania wiary jako formy wynagrodzenia. Adresowane do tych czujących winę za niedocenianie Bożej miłości.

„Strzeżcie tedy tej świątyni od wszelkiego plugastwa, szczególnie od grzechów nieczystych.”

Kazanie ukazuje Serce Jezusa w Najświętszym Sakramencie jako doskonałą ofiarę — zewnętrznie i wewnętrznie — i wzywa chrześcijan do upodobnienia się do Chrystusa jako ofiary składanej Bogu. Pytanie o przeszkodę całkowitego ofiarowania siebie wskazuje na brak miłości jako główną barierę. Skierowany do tych pragnących głębszego życia duchowego.

„Czegóż więc brakuje, że takimi nie zostajemy? Ty wiesz, o Panie, czego brakuje, Ty znasz nasz niedostatek; miłości twojej, o Jezu, miłości twojej nam brakuje”

Kazanie bożonarodzeniowe syntetyzujące Chryzostoma, Grzegorza z Nazjanzu, Tertuliana i Bernarda. Ullathorne ukazuje Wcielenie jako spotkanie Boskiej nieskończoności z ludzką nicością i wywyższenie człowieka przez zniżenie się Boga. Kończy radosnym wezwaniem do uwielbienia i nadziei.

„Bóg ponad niebiosami zstąpił do naszej nicości; a człowiek, upadły o tyle głębiej poniżej swego stanu, niż sam sądzi, jest wywyższony na wysokość.”

Kazanie wygłoszone podczas pierwszej profesji zakonnej Sióstr Miłosierdzia w Australii. Ullathorne wykłada teologię dziewictwa konsekrowanego jako wolnego daru, nie nakazu; opisuje misję apostolską zgromadzenia wśród ubogich i chorych. Kończy modlitwą i błogosławieństwem dla składających śluby.

„Świętość dziewicza — pisze święty Ambroży do swojej siostry, świętej Marceliny — jest tą jedyną cnotą, do której zapraszamy, nie nakazując: jest to ślub, nie nakaz — jest to szczególna łaska, której należy pożądać, lecz która nie jest nigdy narzucana; wymaga ona dla swych wyznawców wybranych i nie chce mieć nic wspólnego z niewolnikami.”